فیلم ((هیچ)) عبدالرضا کاهانی فیلم خوبی است. از آن دسته فیلم های خوب و بی ادعا. از آن فیلم هایی که انتظار نداری اینقدر خوب در آمده باشند و غافلگیرت می کنند! فیلم قبلی کاهانی را دوست نداشتم. ((بیست)) به نظرم فیلم متوسطی بود که در نهایت نمی فهمیدی اصلا کارگردان به چه انگیزه و هدفی فیلم را ساخته! می گویند بدترین کارگردان کسی است که فیلم بسازد برای اینکه فیلم ساخته باشد! ((بیست)) به نظرم این طور بود. اما ((هیچ)) کمدی ابزورد ناخواسته ایست (به ادعای خود کارگردان البته، که گفته بود نمی خواسته فیلم کمدی شود!) که مجموعه ای از بهترین چیزهای این چند سال اخیر را در خود دارد. اینکه گفتم بهترین چیزها، منظورم درست همین عبارت بهترین چیزها بود. از فیلمنامه درست و حسابی و بازی های بالاتر از حد استاندارد سینمای ایران تا کارگردانی دقیق و جزییات ریز و حس ها و نگاه ها و همه چیزهایی که خیلی هاشان شاید همین طور بر حسب تصادف خوب در آمده باشند و خیلی هاشان هم البته با آگاهی کاهانی. ((هیچ)) فیلمی نیست که حال آدم را خوب کند. کمدی هست اما نه آن طور که صدای قهقهه ی تماشاچیش را بلند کند. تلخ هست اما نه آن طور که آدم را درب و داغان از سالن سینما بیرون بفرستد. ((هیچ)) ترکیب درست و دقیقی از همه این هاست و به معنای واقعی کلمه هیچ کدام نیست! کسی چه می داند شاید وجه تسمیه عنوان فیلم همین باشد!

   درباره ی ((هیچ)) حتما مفصل می نویسم. فعلا تا روی پرده هست لذت دیدنش را از دست ندهید! منتظر نسخه ی ویدئوییش نباشید. اشمئزازی که از دیدن مهدی هاشمی در حال هندوانه خوردن روی پرده ی سینما به آدم دست می دهد خیلی بیشتر از تاثیری است که احتمالا تصویر کوچک تلویزیون خواهد گذاشت!